Opary absurdu

Na koncercie jej się podobało i muzycznie (chociaż nie zagrało Calm Hatchery), i wizualnie (chociaż nie zagrało Calm Hatchery), i towarzysko (chociaż jeden dupek się nawet nie pofatygował kiwnąć głową na przywitanie, po tych wszystkich godzinach, które poświęciłam na wysłuchiwanie "jak mi to źle w życiu" coś mi się powinno należeć, ale widocznie nie).  Dziękuje tym co byli, szczytny cel w końcu (na leczenie Covana), a tych co nie byli przepraszam że nie przypomniałam (Panno M. wybacz!!!)

pS. Bajko, w lutym przychodzę na rosół!!

Ach, jakie to piękne dni były. Ach, jakie to piękne dni są. I pomyśleć, że jeszcze nie dawni nie chciałam wierzyć, że może być lepiej. Że może być cudownie. Teraz jest cudownie. I tak jestem tkliwa.



Polecam odkryć Grudziądz. Piękne choć miejscami zaniedbane miasto. Szare takie u mnie tylko dlatego, że akurat trafiłam na kieską pogodę.

Zdarzyło się, że pojechałam do Szczecina. I zdarzyło się, że grudniowy Szczecin nie zrobił na mnie dużego wrażenia. Opinię o nim poprawił trochę dzisiejszy spacer, który pokazał, że jak się chcę, to się wszędzie znajdzie coś wartego uwagi. Poza tym grudzień w tym roku zupełnie nie-grudniowy, świąt nie czuć, ale tęsknie za B. i za domem. Po szczecińskim osiedlu kręcił się czarny labrador, powód mych rozterek emocjonalnych, łez i telefonów do schroniska.

Kilka impresji szczecińskich.













Taki Szczecin można polubić :) Choć na chwilę.

Dni mijają. Dni jak z bajki, dni jak z szarego worka. Do wyboru. Nie minął mi etap na:
- romantyczne piosenki i obrazki
- na wyczekiwanie na spotkanie
- na wzajemny dotyk
- na spędzanie razem 24h na dobę

Przyzwyczaiłam się.  I już nie chcę inaczej. Jakieś inne myśli zagościły mi w głowie. Stabilizacja uczuciowa sprzyja stabilizacji życiowej. Pomału, spokojnie. Takie to dziwy znajduję na swoim biurku:



Wyczekuje świąt. Myślę o śniegu, spacerach, wspólnym gotowaniu...

I jesień jakaś taka inna, i listopad już nie taki szary, i światła dużo, i potrzeba piosenek o miłości. I ciągłego przebywania z sobą.
Choć patrzę na siebie i widzę, jak jestem okropna. Jak aspołeczna, jak wredna. I jest mi przykro, ale jednocześnie nie wiem jak to zmienić. To po prostu przychodzi: bo głowa boli, bo zmęczona jestem, bo nie, bo tak =(

Pocztówki kolejne doszły, tym razem z Niemiec i z Moskwy. Moskiewska nawet ładna- z okazji dnia społecznika. Zdjęć chwilowo brak.

Nostalgia czy tęsknota jakaś. Nie wiadomo za czym. Nie żebym znowu chciała narzekać. Jestem szczęśliwa. Przynajmniej w kilku aspektach mojego życia wszystko się dobrze układa. Może to te ciężki chmury powodują, że jakaś melancholia się wkrada w me ułożone jakoś życie? Wzrasta we mnie jakieś poczucie niedopasowania do sytuacji. Poczucie bycia w niewłaściwym miejscu i robienie czegoś co tak naprawdę nie jest tym, co bym chciała robić. Poczucie braku pasji. Przeskakiwanie z jednej rzeczy na drugą, fascynowanie się tym co robią inni.

Och zmory, odejdźcie ode mnie. Byle daleko.

Nie wszyscy wiedzą, że są na świecie ludzie, którzy lubią dostawać listy zwykłą pocztą. Nie wszyscy wiedzę też, że jest coś takiego jak postcrossing, który owym ludziom pomaga. Ja też o postcrossingu nie wiedziałam, ale poszłam raz do Bajki, a ta mi pokazała pocztówki z Japonii i ja też zachciałam dostawać takie pocztówki z całego świata. Na tym to w skrócie polega: losujesz adres, wysyłaś pocztówkę, ktoś losuje Ciebie i też wysyła Ci pocztówkę. Więcej informacji  na stronie postcrossingu.
Dzisiaj doszła do mnie pierwsza moja pocztówka z Norwegi, od farmera produkującego mleko i listonosza jednocześnie. Jestem bardzo podekscytowana!!!
Pocztówka wygląda tak:



Ma góry, fiordy i  nagiego pana. I znaczek z jeżem za 12 koron. Czego życzyć sobie więcej?

A no niektórzy na święto 11 listopada rzucają się kostkami brukowymi i biją się z Bogu ducha winną policją, inni śpiewają rzewne patriotyczne pieśni i wspominają poległych, jeszcze inni wcinają rogale Marcińskie.Ja tymczasem postanowiłam zdystansować się od tego wszystkiego (choć najchętniej stanęłabym wśród tych wszystkich ludzi  na "Kolorowej Niepodległej") i pojechałam z B. i Dzikami na "Kujawsko- pomorską gęsinę na św. Marcina" do pod toruńskiego Przysieka.

Kilka uwag mi się nasunęło:
- czemu nie potrafimy zrobić dobrego tradycyjnego kiermaszu, który nie będzie przypominał imprezy w remizie? Albo czemu nie przygotować alternatywy dla osób, których nie interesuje karaoke czy dyskotekowe hity śpiewane przez zespół talentów wszelakich (a już na pewno posiadający umiejętność korzystania z syntezatora)?
- najlepiej też niech pierwszego dnia po 4 godzinach kiermaszu z mięsiwami, nalewkami etc. wszystko się skończy- "proszę przyjechać jutro". Najlepiej od razu rano, bo też nie będzie pewności czy coś jeszcze zostanie. Umiejętność oszacowania ile towaru należy z sobą przywieźć by nie zabrakło dla nikogo, kto chce go kupić, to podstawa udanego biznesu. Niestety nie wszyscy myślą w ten sposób
- reklamujemy gęsinę- to czemu miałam wrażenie, że tej gęsiny to tam najmniej było?

Gęś zjadłam, ale już nie na ciepło- bo się skończyło. Dobrze, że ktoś wpadł na pomysł kanapek z gęsią w formie wszelakiej, bo bym gęsi w ogóle nie spróbowała. Owszem, można było kupić i gęś (chociaż w jednym miejscu świeża "się skończyła" i była tylko mrożona), i wyroby z gęsi (hmm... kupiłam tylko pasztet i okrasę, reszta niestety nie na moją kieszeń, a pomyśleć, że kiedyś było to mięso dla ubogich), ale takie na potem. Ktoś kto lubi klimaty rodem z remizy pewnie czuł się dobrze. Ja kupiłam co swoje, rozejrzałam się po stoiskach (ach te sery, ach te nalewki), poszłam na malutki spacer (całkiem przyjemne te okolice) i wróciłam lekko zdegustowana, bo oczekiwałam czegoś więcej.

Ale za to piękne krajobrazy w Przysieku. I miłe towarzystwo.